Claude Code MCP Sunucularını Nasıl Yönetirsin?

Kısa cevap: managedMcpServers yönetilen ayarını kullan. Claude Code 2.1.259 ile 2 Eylül 2026'da gelen bu ayar, kuruluşunun HTTP veya SSE tipindeki MCP sunucularını tüm kullanıcılara merkezi olarak dağıtmanı sağlar; kullanıcılar .mcp.json üzerinden farklı bir sunucu ekleyemez, komut çalıştıran (stdio) girişler ise otomatik atlanır.

managedMcpServers ayarı ne işe yarar?

Bu ayar, sistem yöneticisinin tanımladığı MCP sunucu setini her kullanıcının oturumuna otomatik olarak enjekte eder; format tam olarak proje düzeyindeki .mcp.json ile aynıdır. Amaç, ekipler arasında "hangi MCP sunucusu güvenli, hangisi değil" tartışmasını bireysel tercihten çıkarıp merkezi bir politikaya bağlamaktır. Ayar yalnızca uzak (HTTP/SSE) sunucuları kapsar; yerel komut çalıştıran stdio girişleri güvenlik gerekçesiyle sessizce atlanır.

Aynı sürümle gelen --permission-prompts none bayrağı da ilgili bir parça: başsız (headless) ve nöbetsiz makinelerde, normalde bir onay isteyecek her işlem otomatik reddedilir; aktif izin modu (auto mode dahil) kararı vermeye devam eder. İkisi birlikte, CI runner'ları ve paylaşımlı sunucular gibi insan gözetimi olmayan ortamları güvenli hale getirmek için tasarlandı. Sürümün tam değişiklik listesini Claude Code changelog'unda bulabilirsin.

MCP sunucu erişimini kısıtlamanın kaç yolu var?

Claude Code, sıkılığa göre değişen altı farklı kısıtlama kalıbı sunar; hangisini seçeceğin ihtiyacına bağlı. Aşağıdaki tablo her birinin ne yaptığını ve hangi ayarla kurulduğunu özetliyor.

managed-mcp.json dosyası nereye konur ve nasıl çalışır?

Dosya, işletim sistemine göre sabit bir sistem yoluna yazılır ve genellikle Jamf, Group Policy veya Intune gibi cihaz yönetimi araçlarıyla dağıtılır. macOS'te /Library/Application Support/ClaudeCode/managed-mcp.json, Linux ve WSL'de /etc/claude-code/managed-mcp.json, Windows'ta C:\Program Files\ClaudeCode\managed-mcp.json yoluna bakılır. Sunucu-yönetimli ayarlar (server-managed settings) üzerinden dağıtılamaz, çünkü tek başına bir sistem dosyasıdır.

Bu dosya devrede olduğunda, kullanıcı claude mcp add çalıştırırsa şu hatayı görür: Cannot add MCP server: enterprise MCP configuration is active and has exclusive control over MCP servers. Önceden eklenmiş sunucular da bir sonraki oturumda hiçbir uyarı vermeden sessizce kaybolur; bu yüzden politika değişikliğini kullanıcılara önceden duyurmak önemli.

Örnek bir yapılandırma şöyle görünür:

{
  "mcpServers": {
    "github": {
      "type": "http",
      "url": "https://api.githubcopilot.com/mcp/"
    },
    "sentry": {
      "type": "http",
      "url": "https://mcp.sentry.dev/mcp"
    }
  }
}

Kimlik bilgilerini env bloklarında saklama: dosyayı makinedeki her kullanıcı okuyabilir. Bunun yerine ${VAR} genişletmesiyle her kullanıcının kendi ortam değişkenini okumasını sağla, ya da OAuth/kullanıcı başı başlıklarla her kullanıcının kendi kimliğiyle bağlanmasını kur.

Onaylı katalog mu, sabit dağıtım mı seçmeli?

Ekip büyüklüğüne ve risk toleransına göre değişir. Sabit dağıtım (managed-mcp.json), regülasyona tabi sektörlerde veya tutarlılığın esneklikten daha değerli olduğu büyük ekiplerde doğru seçimdir; kimse listeye eklenmemiş bir sunucuya bağlanamaz. Onaylı katalog (allowedMcpServers + allowManagedMcpServersOnly: true) ise geliştiricilere seçim özgürlüğü tanırken hâlâ bir güvenlik sınırı çizmek isteyen orta ölçekli ekipler için daha pratik; kullanıcı listedeki sunuculardan istediğini claude mcp add ile kendisi bağlar.

allowedMcpServers ve deniedMcpServers, sunucuları serverUrl, serverCommand veya serverName alanlarıyla eşleştirir. serverUrl joker karakter (*) destekler ve alan adı eşleşmesinde büyük/küçük harf duyarsızdır; serverName ise yalnızca birebir eşleşir ve tek başına güvenlik kontrolü sayılmaz, çünkü bir kullanıcı herhangi bir sunucuya istediği ismi verebilir. Ciddi bir uygulama için serverUrl veya serverCommand kullan.

Onaylı katalog kalıbının somut hali şöyle görünür; allowManagedMcpServersOnly satırı, kullanıcının kendi ayarındaki listeyi genişletmesini engelleyip yalnızca bu listeyi geçerli kılar:

{
  "allowManagedMcpServersOnly": true,
  "allowedMcpServers": [
    { "serverUrl": "https://api.githubcopilot.com/*" },
    { "serverUrl": "https://*.internal.example.com/*" }
  ],
  "deniedMcpServers": [
    { "serverName": "dogrulanmamis-sunucu" }
  ]
}

Bu yapılandırma, sunucu değerlendirmesini üç adımda yapar: önce her ayar kapsamındaki liste birleştirilir, sonra deny listesi kontrol edilir (eşleşen her şey engellenir, hiçbir şey bunu geçersiz kılamaz), en son allow listesi kontrol edilir. allowedMcpServers hiçbir yerde tanımlı değilse tüm sunucular deny listesini geçtikten sonra yüklenir; tanımlıysa yalnızca eşleşenler yüklenir.

Kuruluşun hangi MCP sunucularını gerçekten kullandığını nasıl izlersin?

OpenTelemetry ihracatı (export) kurulmuşsa, Claude Code kullanıcıların hangi MCP sunucularını ve araçlarını çağırdığını kaydedebilir. OTEL_LOG_TOOL_DETAILS=1 ortam değişkenini ayarlamak, araç olaylarına sunucu ve araç adlarını ekler; bu veriyi kendi collector'ında topladığında, hangi sunucuların gerçekten kullanıldığını, hangilerinin hiç dokunulmadan durduğunu görürsün. Bu, onaylı kataloğu zamanla küçültmek veya genişletmek için en güvenilir veri kaynağı; varsayıma göre değil, gerçek kullanıma göre karar vermeni sağlar.

Görüşüm: çoğu şirketin ilk günden sabit dağıtıma atlaması gereksiz sürtünme yaratıyor. Önce deny listesiyle bilinen riskli sunucuları engelle, kullanım verisini OTEL_LOG_TOOL_DETAILS=1 ile izle, sonra gerçekten yaygın kullanılan üç beş sunucuyu onaylı kataloğa al. Claude Code'u CI/CD'ye güvenle bağlamak yazımızdaki aşamalı izin verme yaklaşımı burada da işe yarıyor: önce gözlemle, sonra kısıtla, en son zorunlu kıl.

Bu üç aşamalı yaklaşımın pratikte anlamı şu: ilk hafta hiçbir kısıtlama koymadan yalnızca telemetri topla; ikinci hafta deny listesiyle bilinen sorunlu sunucuları kapat; üçüncü haftada onaylı kataloğu devreye al. Bu sıra, geliştiricilerin alışkın olduğu sunucuları aniden kaybetmesini önlüyor ve politika değişikliğine karşı direnci azaltıyor.

Kurumun bu ayarı kullanıp kullanmadığını nasıl doğrularsın?

Yönetilen bir makinede iki komutla doğrulama yapılır. Önce claude mcp list çalıştır; yalnızca managed-mcp.json içindeki sunucular görünmeli. Sonra claude mcp add --transport http test https://example.com/mcp dene; bu komutun Cannot add MCP server: enterprise MCP configuration is active and has exclusive control over MCP servers hatasıyla başarısız olması gerekir. URL'nin gerçek bir sunucuya işaret etmesi gerekmez, çünkü politika kontrolü komut hiçbir yere bağlanmadan önce reddeder.

Bu doğrulama adımları, Claude Code'un kendi altyapınızda çalışan oturumları gibi self-hosted runner senaryolarında özellikle değerli; çünkü bulut oturumlarında hangi sunucuların dışarıda bırakıldığına dair kullanıcıya hiçbir sinyal verilmez, sadece stderr'e bir uyarı yazılır. Bu uyarıyı yakalamak istiyorsan, runner'ının log seviyesini debug'a çekmen gerekiyor; aksi halde uyarı sessizce kaybolur.

Sıkça Sorulan Sorular

managedMcpServers ile allowedMcpServers arasındaki fark nedir?

managedMcpServers (yani managed-mcp.json) sabit bir sunucu setini zorunlu kılar ve kullanıcı başka hiçbir sunucu ekleyemez; allowedMcpServers ise kullanıcıların kendi ekledikleri sunucuları bir listeyle filtreleyen bir politikadır. İlki dağıtım aracı, ikincisi bir kapı bekçisidir; birlikte de kullanılabilirler.

MCP sunucusu engellendiğinde kullanıcı ne görür?

Kullanıcı claude mcp add çalıştırırsa sunucu adına göre değişen net bir hata mesajı alır; ancak önceden yapılandırılmış bir sunucu politika nedeniyle sonradan engellenirse, hiçbir uyarı olmadan /mcp listesinden sessizce kaybolur. Bu yüzden yöneticinin politika değişikliğini kullanıcılara ayrıca duyurması gerekir.

claude.ai bağlayıcıları managed-mcp.json ile birlikte çalışır mı?

Varsayılan olarak hayır: managed-mcp.json dağıtıldığında Claude Code'un kendi çektiği claude.ai bağlayıcıları da bastırılır. Bunları yönetilen setle birlikte yüklemek için yönetilen bir ayar kaynağında allowAllClaudeAiMcps: true değerini ayarlaman gerekir; bu bayrak yalnızca sunucu-yönetimli ayarlardan veya MDM dağıtımından okunur.

Bu ayarlar hangi Claude Code sürümünden itibaren var?

managedMcpServers ve --permission-prompts none Claude Code 2.1.259 ile 2 Eylül 2026'da geldi. Sunucu eşleştirme kurallarındaki ortam değişkeni genişletme davranışı ise 2.1.219 ve sonrası sürümleri gerektiriyor; daha eski bir sürümdeysen önce güncelle. Kendi geliştirme makinende bu dosyayı hiç oluşturmadan normal .mcp.json akışını kullanmaya devam edebilirsin; politikayı test etmek istiyorsan ayrı bir sanal makinede veya konteynerde deneyip gerçek makinenin ayarlarını bozmadan doğrulama yapman en güvenli yol.